Camilla Skaar Ljones. Arkivfoto: Bård Valvatne

Refleks: Decisions decisions

Eg er ikkje så aller verst til å ta avgjersler. Sjølv om eg vinglar innimellom, skal eg ta regnjakke eller paraply, har eg lyst på sjokolade- eller eplekake, skal eg kjøpa Heinz eller Iduns ketsjup, so klarar eg å bestemma meg ganske kjapt og greitt. Og eg angrar sjeldan. Til og med dei større og viktigare vala i livet, har eg klart å ta utan for mange kvaler.

Men kommuneval, det er vanskeleg. Stort sett bestemmer eg meg ikkje før eg står bak gardina i stemmeavlukket, og då endar det som regel med at eg stemmer som eg pleier. Men ikkje alltid. Det har hendt meir enn ein gong at eg har våga å satsa på noko nytt. Men uansett kva eg gjer, angrar eg alltid etterpå. Og kvifor gjer eg det? Eg veit ikkje, men eg veit at det er ei lite tilfredsstillande kjensle.

Difor har eg ein ny strategi i år. Valomatar har eg tidlegare skydd som pesten. Eg har alltid tenkt at eg ikkje treng hjelp til å vita kva eg meiner. Men i år har eg gjeve det ein sjanse. Eg har tråla NRK, VG og Dagbladet sine politiske måleautomatar. Eg har svara ærleg på alt dei spør om. Likevel er alle usamde om kva parti eg bør stemma på. Det spriker i alskens retningar. Og ikkje nok med det, etter eg har gjeve meg god tid og tenkt grundig gjennom kvart einaste spørsmål, svarar «Aladdins lampe» at eg kan ta testen på nytt om eg ikkje er nøgd med resultatet.

Vel, eg er med andre ord like langt og like klok og konstaterer at eg ikkje er åleine om å vingla. Vona no er at valdebatten i Holmatun kan gje meg ei openberring. Velkomne!