Når kosen styrer lokalbladet

Kosereportasje, kosereportasje, kosereportasje. Det er det det går i, pluss nokre referat og hendingar. Bladet er å samanlikna med koseprat, med andre ord. Praten som unngår konflikttema.

Kosereportasjane er sååå uinteressante. Eit lite døme: Hovudoppslaget no på tysdag var «Sjauarar til å stola på». Kven bryr seg om slikt jål og inkjevetta? 

Redaksjonelle prioriteringar som dette, enkle tekstar og (vanlegvis) store bilete, krev nok ikkje så mykje arbeid, men det er vel ikkje det abonnenten betalar for? Han vil ha viktige og alvorlege saker, ikkje minst politiske.

Kvam herad, som trynar både tidt og ofte, slepp uvanleg lett unna. Det er ikkje nok å referera ei sak og å be om – og purra på – saksdokumenta. Lokalbladet må gje oss kvifor-svara. Kvifor vart dette gjort på denne måten? Kvifor er ikkje heradet i stand til å svara? Er dette korrekt framgangsmåte? Det er nok å ta av. Kvifor går de ikkje rådmannen etter i saumane?

Og kva med alvorlege hendingar som brannen på fartøyvernsenteret. Kvifor fylgde de ikkje opp dette jonsokbålet? Oppfylte senteret regelverket? Kva viser (dei obligatoriske) risikoanalysane. Kven fører tilsyn med brannberedskapen? Kva viser tilsynsrapportane? 

Kosebamsen Hordaland Folkeblad har langt igjen.