Publisert 25. november 2019 kl. 21.00. Oppdatert 25. november 2019 kl. 22.35.

Treng bingo ei rebranding?


Byrjar Birger, Inge, Nils, Gustav og Olga å verta gamle?


Statoil har gjort det, NSB har gjort det. Vekk med assosiasjonar til skiten olje og buss for tog; no er det Equinor og Vy, grønvasking og oppsplitting av jarnbana som gjeld.

Bedrifter som slit med renomeet eller vil trekka nytt klientell, har ein tendens til å ta til med «rebranding», altså ei omgjering av merkevara, for å hevda seg som noko nytt, noko moderne. Med på vogna er gjerne ord som «purpose», «visjon» og «identitet». Eller i Vy sitt tilfelle, vel, «vy».

Så kva er bingo sin purpose anno 2019? Kva er identiteten? Er det å gi eldre damer i distriktet i distriktet ein plass å kjenna på hjartebank og drikka kaffi kvar tredje tysdag i månaden? Å sikra ein pengestraum inn i kassane til grende- og ungdomslag? Er det rett og slett berre gamling-gambling, poker for dei som ikkje kan bløffa, blackjack for dei utan is i magen?


– De speler dårleg no, seier opplesar Thomas Leirstein Skogseide i Mundheim ungdomslag.

– Berre kom med skikkelege tal, du! smell det tilbake.

Det er litt kjølig i Grannehallen på Mundheim. Det skuldast tekniske problem med varmepumpa, ikkje stemninga blant dei 19 som ikkje vil gå tomhendte heim. I alle fall ikkje berre.

Dette er unekteleg eit spel. Vinnarinstinktet slår inn og sansane vert skjerpa. Og det treng ein: Er du ufokusert i fem sekund, kan du gå glipp av eit tal.

Etter kvart er det pengar på bordet, og me speler om fullt brett. Skogseide seier talet 24 – to, fire – men det er ubrukeleg. 24 har eg på det brettet som er nesten tomt frå før. 24 fører meg ikkje nærare å vinna. Gi meg 14 eller 69, for svarte!

Den umiskjennelege lyden av ei boblejakke som gnir mot bord og mot seg sjølv, lyder i det elles stille rommet. Ei reiser seg, og signaliserer med det at ho er berre éi rute frå pengepremien.

Sjølv manglar eg berre to, eg er framleis med i spelet, men han seier korkje 14 eller 69, men 56 – heilt ubrukeleg! – og endå to personar reiser seg.

8. 31. 14, endeleg! Konkurransen spissar seg til. Hovudpremien på 1.250 kroner er innan rekkevidde, men slumpen er konge i bingosalen, og eg berre ein makteslaus bonde, krokbøygd over bordet med bingotusjen fast planta i neven.


Det er ikkje til å legga skjul på at det i hovudsak er eldre kvinner som har møtt opp i Grannehallen tysdag kveld, sjølv om spelet er ope for alle. Hadde ein byrja tidlegare enn klokka 19, kunne ein kanskje ha lokka fleire born, undrar Skogseide på. Eller fleire vaksne, om ein byrja etter leggetida til dei minste.

18 er om lag det nivået frammøtet plar ligga på på Mundheim, pluss/minus. Tiltaket er til for å skapa aktivitet. Mundheim ungdomslag konkurrerer litt med andre bygder om aktivitetar, men bingo trekker trufast. Neste månad vert det førjulsbingo med ekstra julestemning.

– Poenget er å komma og ha det kjekt og sosialt, uansett alder. Eg trur folk kosar seg. Dei kjem i alle fall att. Det er mange faste, men òg nokre nye, seier Skogseide til HF.

Det er ikkje berre leik og moro. Bingo er pengespel, og organisasjonar må autoriserast, ha tillating frå og levera rekneskap til Lotteritilsynet. Ein kan omsetta for inntil 700.000 kroner.

Fullt så stor aktivitet er det ikkje på Mundheim. Ungdomslaget tener ikkje flesk på bingokveldane, men nok til å gå i pluss.

– Eg trur ikkje me hadde gjort dette om det berre var for pengane si skuld, seier Skogseide.


Apropos pengane.

Bingo! lyder det frå andre sida av bordet.

Remi André Tveit Hansen (21) sit med to bingokort à tre brett framfor seg. Det eine fyller han ut på vegner av kjærasten, Mona Haltvik (21) frå Øystese, og det er ho som stikk av med kveldens hovudpremie.

Trass i ein liten motvilje mot publisitet i avisa for å spela bingo, vedgår Hansen at han synest det er kjekt. Det synest Haltvik òg.

– Det er spaninga og vinnarinstinktet. Ein får litt kick. Du kjende vel på det, du òg? seier Hansen.

– Eg får høg puls, eg, seier Haltvik.

Og faktisk kan pulsklokka avsløra at pulsen til bladfyken låg mellom 20 og 40 slag over kvilepuls den første timen.

I tillegg til pengane reiser Haltvik heim med to posar kaffi og ein med sjokolade. Ho er nøgd, sjølv om ho ikkje drikk kaffi.

– De dreg ned snittalderen?

– Ja, bingo er kanskje ikkje det mest populære blant ungdommen. Men det er viktig å støtta tilbod i bygda og at dei eldre har noko å gå til der dei kan sosialisera seg, seier Hansen.

– Det er veldig sosialt. Sist hadde me med oss ein annan ven, seier Haltvik.

Dei kan ikkje setta fingeren på kvifor, men seier seg einig i at bingo er ein typisk aktivitet for eldre.

– Har bingo eit problem med ryktet sitt?

– Tja, eg vil ikkje seia at det har eit negativt rykte. Men det har alltid vore framstilt som noko eldre folk driv med, seier han.

– Skulle eg ha funne på noko med besto, kunne eg teke henne med på bingo. Dei spelte kanskje meir før i tida, seier Haltvik.


Sjølv køyrer bladfyken heim med ein pose kaffi i passasjersetet, takka vere éi ussel rad. Sjeldan har eg vorte så begeistra for ein pose kaffi, som trass alt knapt kostar meir enn sjølve bingorekka. Men det er den søte smaken av delsiger, ikkje den bitre kaffismaken, som veg tyngst.




Siste Nytt: